Cute Blue Pencil
Untitled

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

12. Η εκπαίδευση στο Βυζάντιο



Η εκπαίδευση στο Βυζάντιο δεν ήταν υποχρεωτική όπως είναι σήμερα.

Στο Βυζάντιο υπήρχαν μόνο


  •  ιδιωτικά










  •  και εκκλησιαστικά σχολεία.











Οι γονείς πλήρωναν δίδακτρα σε είδος ή χρήματα, ανάλογα με το επάγγελμά τους.















Ως σχολικά κτίρια χρησιμοποιούνταν σπίτια, ναοί ή μοναστήρια.













Τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο σε ηλικία έξι έως οκτώ ετών.









Τα κορίτσια κι ένας μεγάλος αριθμός αγοριών, που οι γονείς τους δεν είχαν να πληρώσουν δίδακτρα, δεν πήγαιναν σχολείο αλλά έμεναν στο σπίτι.
Την εκπαίδευσή τους αναλάμβαναν οι γονείς, οι γιαγιάδες και οι παππούδες.
Μάθαιναν στα παιδιά ιστορίες για τη ζωή και τον τόπο τους και τα ασκούσαν να διατηρούν τα έθιμα και τις παραδόσεις των Βυζαντινών. Τα παιδιά αυτά έμεναν στο σπίτι, έπαιζαν στις αυλές και στους δρόμους και βοηθούσαν τους γονείς τους στις δουλειές.






Τα κορίτσια μάθαιναν από τις μητέρες τους να κεντούν, να πλέκουν και να υφαίνουν.









Τα αγόρια που δεν πήγαιναν σχολείο μάθαιναν από μικρή ηλικία τέχνες κοντά σε ειδικούς τεχνίτες.
Εκεί εργάζονταν, ως άμισθοι μαθητευόμενοι (για δύο χρόνια).
Στη συνέχεια εργάζονταν κοντά στους τεχνίτες με αμοιβή ή αναζητούσαν αλλού εργασία.
 Κάθε τεχνίτης μπορούσε να έχει δύο μόνο μαθητευόμενους.
Ο σεβασμός των νέων αυτών προς το «αφεντικό» τους ήταν μεγάλος και συχνά κρατούσε για όλη τους τη ζωή.









Πρόσθετες πληροφορίες..


  • Το βασικό σχολείο είχε τέσσερις τάξεις. 






Στις δύο μικρότερες οι μαθητές μάθαιναν να γράφουν, να διαβάζουν και να λογαριάζουν.
 Ασκούνταν ακόμη να ακούν προσεχτικά το δάσκαλό τους και να προφέρουν σωστά τα λόγια τους.








  • Στις μεγαλύτερες τάξεις διδάσκονταν ορθογραφία, γραμματική και αριθμητική. 

Αποστήθιζαν ιστορίες από τον Όμηρο, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και από τους μύθους του Αισώπου. 
Στα σχολεία ακόμη μάθαιναν να τραγουδούν και να ψέλνουν.
Στα εκκλησιαστικά σχολεία, εκτός από τα παιδιά της πόλης, συχνά φοιτούσαν δωρεάν ορφανά παιδιά ή μαθητές από άλλες περιοχές της αυτοκρατορίας, που διακρίνονταν για τη φιλομάθειά τους.









Οι αίθουσες των σχολείων ήταν στενές και είχαν μικρά παράθυρα.
Οι μαθητές κάθονταν σε ξύλινους πάγκους, σε χαμηλά σκαμνιά, σταυροπόδι στο πάτωμα ή και όρθιοι.















Ο γραμματιστής στήριζε τα βιβλία του σε αναλόγιο.
















Τα παιδιά έβαζαν τα πράγματά τους σε ένα μικρό υφασμάτινο σάκο, τον μάρσιπο.
Συνηθισμένο αναγνωστικό τους ήταν το ψαλτήρι (εκκλησιαστικό βιβλίο με συλλογή ψαλμών).


















Έγραφαν πάνω σε πλάκα με κοντύλι και έσβηναν με ένα μικρό σφουγγάρι.

















Εκτός από τις πέτρινες πλάκες υπήρχαν κι άλλες αλειμμένες με κερί.
Σ’ αυτές έγραφαν με μυτερό καλάμι.












Στις μεγαλύτερες τάξεις έγραφαν με μελάνι πάνω σε παπύρους, σε περγαμηνές και σε χαρτί, από το 10ο αιώνα και μετά.












Οι τιμωρίες στη Βυζαντινή εκπαίδευση

                                                « Ο μη δαρείς ου παιδεύεται »

Οι τιμωρίες των μαθητών ήταν συνηθισμένο γεγονός στα βυζαντινά σχολεία.
Το ραβδί και η βέργα ήταν απαραίτητα μέσα διδασκαλίας για την εποχή.
Οι τιμωρίες αυτές, συνήθως, γίνονταν με την έγκριση ή την προτροπή των γονέων.
Γονείς και δάσκαλοι πίστευαν ότι :

                                           « Όποιος δε δαρθεί δε μαθαίνει γράμματα ».


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το σχόλιό σου θα εμφανιστεί, μόλις εγκριθεί.

Next previous
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...